Thomas Mann, "Der Tod in Venedig"

"Gustav Von Aschenbach walking in Venice" :

"...Oftmals löste er sich, sein grosses Instrument im Arm, von der Gruppe der anderen los und drang agierend gegen die Rampe vor, wo man seine Eulenspiegeleien mit aufmunterndem Lachen belohnte. Namentlich die Russen, in ihrem Parterre, zeigten sich entzückt..." (p.104).

In Dutch translation :

"Dikwijls maakte hij zich met zijn omvangrijk instrument in de armen van de groep los en kwam gebarend naar de balustrade toe, waar men zijn grollen en grappen met aanmoedigend gelach beloonde. Vooral de Russen op hun parterreplaatsen toonden zich verrukt..." (p.111)

The translator does not respect the German original text and knows not very much about Dutch culture. Uilenspiegel is a standard concept, not only in Germany but also in Flanders.

A better translation for "Eulenspiegeleien" would be "Uilenspiegelstreken".

DIK VAN DER MEULEN "Koning Willem III 1817-1890)

 

JAN VAN EYCK IN EN UIT NEDERLAND

Koning Willem III van Oranje is vooral bekend omdat Multatuli zijn boek "Max Havelaar" aan deze koning opdroeg : "...Want aan U draag ik mijn boek op, Willem den derde, Koning, Groothertog, Prins, ... meer dan Prins, Groothertog en Koning... Keizer van het prachtig rijk van Insulinde, dat zich daar slingert om den evenaar, als een gordel van smaragd ...
Aan U vraag ik met vertrouwen of het uw Keizerlijke wil is :
Dat de Havelaar's worden bespat door den modder van Slijmeringen en Droogstoppel's ;
En dat daar ginds Uwe meer dan Dertig millioenen onderdanen worden mishandeld en uitgezogen in Uwen naam ?

Volgens Dik Van Der Meulen, in zijn magistrale biografie (foto 1)over deze vorst, heeft koning Willem III nooit in het openbaar gereageerd op het boek, ook behield hij het boek niet voor zijn privébibliotheek.

Interessant is wat in het boek te lezen staat over de vermaarde collectie van oude meesters van zijn vader, koning Willem II, gehuwd met de Russische prinses Anna Paulowna. In het koninklijk paleis in Den Haag werden werken bewaard van Jan Van Eyck, Hans Memling, Rubens en Rembrandt.

In 1849 schreef de koningin weduwe aan haar broer tsaar Nicolas dat de schuld van haar echtgenoot, de overleden Willem II, was beraamd op vierenhalf miljoen gulden. Net als zijn moeder was koning Willem III zich maar al te bewust van de schulden die hij had geërfd. Toen de openbare verkoping van de collectie bekend was geworden noemde een Nederlandse liefhebber de verkoop niet minder dan een vorm van heiligschennis, een collectie die haar weerga niet kende werd aldus, met toestemming van de regering en het volk, verkocht aan de hoogste bieder. Er is nog een poging gedaan om de collectie voor Nederland te behouden maar de regering dacht er anders over. Het adagium van de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken, Thorbecke, was dat kunst geen regeringszaak was. En dus gingen de kunstwerken op 12 augustus 1850 onder de hamer : drie Rembrandts, vijf schilderijen van Rubens, twee van Jan Van Eyck (waaronder zijn nu wereldberoemde "Annunciatie"), diverse Memlings, een Murillo en vele andere oude meesters, en verder tekeningen van Leonardo da Vinci, Michelangelo en Rafaël. En daar gingen ze : Rembrandts portret van Nicolaes Ruts voor 3000 gulden, de Lucca Madonna van Jan Van Eyck  voor hetzelfde bedrag, Memlings Johannes de Doper en Maria Magdalena, tezamen voor 4900 gulden...Lage prijzen, zelfs voor die tijd. Zo had Willem II voor Rembrandts schilderij van Ruts een veelvoud betaald en voor Van Eycks Lucca Madonna bijna het dubbele. Zo komt het dat de liefhebber voor Rembrandts schilderijen van Nicolaas Ruts en de man in een oriëntaals kostuum naar New York moet en voor diens portret van Titus naar Londen. Van Eycks "Annunciatie" hangt in Washington en zijn Lucca Madonna in Frankfurt (foto 2). Het Louvre bewaart diverse Memlings uit het bezit van Willem II, voor een groot aantal andere werken is een reis naar de Hermitage in Sint Petersburg aan te bevelen.

     Johan Comer

CAREL VAN SCHAIK "Het Oerboek van de Mens"

"Vooral de grote beschavingen,

die zich langs de grote stromen van de Nijl,

Eufraat en Tigris,

tot de Ganges, Gele rivier

en

Jangtsekiang

ontwikkelden,

werden door overstromingen bedreigd

en

waren

vanwege hun hoge bevolkingsdichtheden

bijzonder kwetsbaar. 

De Bijbelse zondvloed berust,

zoals we al zeiden,

op voorbeelden uit Mesopotamië.

De Bijbelauteurs maakten gebruik van het Gilgamesj- en het Atrahasis- epos

 het zondvloedverhaal  van Genesis

kan

zonder meer

plagiaat worden genoemd" (pag.98).

MONTASSER ALDE'EMEH, De Jihadkaravaan.

MONTASSER TREEDT IN HET HUWELIJK MET TINA :

 

"Montasser wil met jullie dochter trouwen, zei Hasan tegen Tina's grootvader.

 

 De man nodigde ons uit om in zijn gastenkamer plaats te nemen.

 

 Welkom, zei de oude man. We moeten het haar eerst vragen.

 

Wil je haar zien ?

 

 

Ik heb haar al gezien, zei ik.

 

 En ik heb veel goeds over uw familie en uw dochter gehoord.

 

 Het is een grote eer om een dochter van zo'n bekende familie te huwen.

 

 

Weet je al waar jullie gaan wonen ?

 

Zal Tina kunnen studeren ?

 

 Heb je een inkomen ?

 

 Ga je haar kunnen onderhouden ?

 

 De bruidsschat is vijfduizend euro, zei de grootvader.

Vijfduizend ? riep ik uit.

Met alle respect, grootvader, maar u begrijpt dat dit veel geld is voor een jongeman van twintig.

 Er is dan nog de trouwkledij, de kosten van het feest en de zaal.

Goed, dit is mijn ultieme voorstel : drieduizend als bruidsschat plus vijfduizend als hij van haar scheidt, zei de grootvader.

Hij verkocht Tina als een kameel op de kamelenmarkt." (p.274,275).

PAUL SERVAES, "Emile Verhaeren. Vlaams dichter voor Europa"

 PLEIDOOI VOOR KNOKKE anno 1883 :

Emiel Verhaeren smeekte het maagdelijk karakter van het strand aan het einde van de kuststrook ongerept te bewaren. Daarom moet de spoorlijn Brugge-Blankenberge-Heist eindigen en niet verder doorgetrokken worden naar Knokke.

"Non, Monsieur, non Madame,

 

 le train ne vous amène pas jusqu'à Knocke,

 

il s'arrête à Heyst,

 

et,

 

 franchement,

 

fassent Dieu et MM. les Ministres

 

que jamais il n'aille au-delà,

 

 car il faut que ce bourg,

 

 le plus caractéristique de tous les bourgs de la côte flamande,

 

reste sauvage,

 

 demeure farouche,

 

se maintienne hérissé,

 

que son peuple de rustauds conserve son originalité

 

abrupte et tourne le dos -le grand dos carré des marins - à tous vos bourgeois ..."

De vrees van Verhaeren blijkt gewettigd : in 1890 komt er al de tramlijn Brugge-Westkapelle-Heist-Knokke voor de stoomtram, de Vicinal, en in 1926 krijgt Knokke een eigen treinstation.