HANYA YANAGIHARA, "Een klein leven", 2015

HANYA YANAGIHARA, 

Een klein leven :

This book was first published in 2015.

The next year a very strange man, supporter of the unusualness, 

became the new president of the US. 

This book illustrates the atmosphere of that time,

 leading to this uncommon election.

"...een gezelschap van uitsluitend progressieven die hooglopende discussies voerden over het beleid van de Democraten, waarbij veel werd geschreeuwd over onderwerpen waar ze het nota bene allemaal over eens waren - dat zo clichématig en banaal was dat hij het wel kon uitgillen van frustratie en dat tegelijkertijd bizar genoeg zo'n charme had voor Jude en Willem..." (p.288)

*

"...en ten slotte geërgerd geweest over de filmcultuur, die een verregaande infantilisering van de acteur in de hand leek te werken..." (p.248)

*

"...Hun wereld wordt beheerst door kinderen, kleine despoten wier behoeften - school, vakantiekampen, activiteiten en bijlessen - bepalend zijn voor elke beslissing nu en in de komende tien jaar. De kinderen bepalen de duur en bestemming van de vakantie van dat jaar; zij bepalen of er geld overblijft en zo ja, waaraan dat wordt uitgegeven..."   (p.329)

*

"...Hoe broos ons rechtsstelsel eigenlijk was, zo afhankelijk van onzekere factoren, een systeem dat maar zo weinig soelaas bood en van zo weinig nut was voor degenen die de bescherming ervan het hardst nodig hadden ..." (p.377)

*

"'...Het leven was beangstigend want het was niet te bevatten. Ze zochten allemaal naar iets wat alleen van hen was, iets om de angstwekkende omvang en de onvoorstelbaarheid van de wereld op afstand te houden..."  (p.524)

*

"...Verwondering en ontzag over hoe enorm mensen wereldwijd hun best deden om te leven, zelfs in de zwaarste tijden en onder de slechtste omstandigheden. Het leven is zo droevig, dacht hij op die momenten. Het is zo droevig en toch gaan we er allemaal mee door. We klampen ons er allemaal aan vast, we zijn allemaal op zoek naar iets wat ons troost biedt..."   (p.649).

HARARI "Homo Deus"

DE GESCHIEDENISVISIE VAN HARARI in "homo deus  :

"...Maar al begrepen Herodotus en Thucydides de werkelijkheid veel beter dan de auteurs van de bijbel,

de bijbel won het toch toen die twee wereldbeschouwingen botsten.

De Grieken namen de Joodse kijk op de geschiedenis over, en niet omgekeerd.

Duizend jaar na Thucycides waren de Grieken ervan overtuigd dat het wel een goddelijke straf voor hun zonden moest zijn als een of andere barbaarse horde hun land binnenviel. (...)


Nog steeds leggen Amerikaanse presidenten de eed af met hun hand op de bijbel.

En in veel landen ter wereld, waaronder de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, zweren getuigen in de rechtszaal nog steeds op de Bijbel dat ze de waarheid zullen vertellen.

Het heeft wel iets ironisch dat ze zweren de waarheid te vertellen op een boek dat zo vol zit met verzinsels, mythen en vergissingen."
(p.183,184).

CHARLES DICKENS "A tale of two cities"

CHARLES DICKENS, A TALE OF TWO CITIES

ABOUT AMERICA :

"Did he say anything about America, Miss Manette ? 

Be particular.


He added, in a jesting way, that perhaps George Washington might gain almost as great a name in history as George the Third...
...at that tremendous heresy about George Washington...
...with the exception of that reference to George Washington, which was altogether too extravagant and impossible to be regarded in any other light than as a monstrous joke..."(p.73,74,76)

ABOUT THE BEGINNING OF THE FRENCH REVOLUTION :


"...a woman was kneeling. She turned her head as the carriage came up to her, rose quickly, and presented herself at the carriagedoor. It is you, Monseigneur, Monseigneur, a petition. 
With an exclamation of impatience, but with his unchangeable face, Monseigneur looked out.
How then, what is it ? Always petitions.
Monseigneur, for the love of the great god, my husband, the forrester. 
What of your husband, the forrester ? Always the same with you people. He cannot pay something ?
He has paid all, Monseigneur. He is dead. 
Well, he is quiet. Can I restore him to You ?
Monseigneur, hear me, Monseigneur , hear my petition. My husband died of want; so many more will die of want. 
Again,well ? Can I feed them ? 
Monseigneur, the good God knows; but I don't ask it. My petition is that a morsel of stone or wood, with my husband's name, may be placed over him to show  where he lies. Otherwise the place will be quickly forgotten, it will never be found when I am dead of the same malady, I shall be laid under some other heap of poor grass. (...) The valet had put her away... (p.122)

JAN TERLOUW "Koning van Katoren" (1971)

KONING VAN KATOREN  : 

"Het lijkt me redelijk, gaat minister Regtoe verder,

 dat we daar een kleine feestelijkheid aan verbinden. 

Zoiets valt bij een minister van Ernst niet in goede aarde.

FEESTEN ZIJN EEN GEVAAR VOOR ARBEIDSLUST EN PLICHTSBETRACHTING, zegt hij. 

Bedenk iets anders, Regtoe..."

"Jaren heeft hij erover getobd of je wel "geachte heer" boven een brief kunt zetten 

als je de man absoluut niet acht. 

Hij heeft het eens geprobeerd met "vervelende klier", 

maar dat gaf grote moeilijkheden..." (p.11,12)

VOLTAIRE, "Candide ou l'optimisme"

VOLTAIRE," CANDIDE OU L'OPTIMISME "     (1759)

Voltaire has an inspiration in the Old Testamentbook GENESIS, 12, 11-16 : 

"...When Abram was approaching Egypt, he said to his wife Sara : 

I know very well that you are a beautyfull woman

, and that when the Egyptians see you, they will say : 

She is his wife. 

Then they will kill me but let you live.

 Tell them that you are my sister, 

so that all may go well with me 

because of 

you and my life may be spared on your account. 

When Abram arrived in Egypt, the Egyptians saw 

that she was indeed very beautyfull. 

And she was taken into Pharaoh's household..."

Exactly the same happened with Voltaire's heros Candide and Cunegonda :

"...On aborda dans Buenos Aires,

 Cunegonde, le capitaine Candide et la vieille allèrent chez le gouverneur don Fernando 'Ibaraa..

.Ce seigneur aimait les femmes à la fureur.

 Cunegonde lui parut ce qu'il  avait jamais vu de plus beau.

 La première chose qu'il fit fut de demander  si elle n'était point la femme du capitaine.

 L'air dont il fit cette question alarma Candide. 

Il n'osa pas dire qu'elle était sa femme, parce qu'en effet elle ne l'était point.

 Il n'osait pas dire que c'était sa soeur, parce qu'elle ne l'était pas non plus. 

Et quoique ce mensonge officieux eût été  autrefois très à la mode chez les anciens...  

Son âme était trop pure pour trahir la vérité. 

Mademoiselle Cunegonde, dit Candide, doit me faire l'honneur de m'épouser et

 nous supplions Votre Excellence de daigner faire notre noce...."

(p.86, 87).